เขตแดนของบิดา

ระอาจารย์มานพ อุปสโม แห่งวัดนายโรง ได้เมตตาแสดงธรรมเกี่ยวกับเรื่องที่พระพุทธเจ้าได้ทรงเล่าเรื่อง "นกมูลไถ" เพื่อเตือนสติพุทธศาสนิกชนถึงความไม่ประมาทของใจไว้ว่า
        มีนกมูลไถตัวหนึ่งชอบเสาะหาอาหารไปทั่ว วันหนึ่งนกตัวนี้ได้หากินเพลิดเพลินจนออกนอกเขตแดนก้อนขี้ไถ ทำให้ถูกนกเหยี่ยวโฉบเฉี่ยวพาไปในอากาศ นกตัวนี้รู้สึกเสียใจและตัดพ้อตัวเองออกมาเสียงดังว่า "เราเผลอประเดี๋ยวเดียว ถ้าหากินในแหล่งบิดา คงไม่เกิดอันตรายเช่นนี้"
        นกเหยี่ยวผู้ทรนงในความเป็นผู้มีพละกำลังมาก เมื่อได้ยินดังนั้น จึงบอกกับนกน้อยว่า "ถึงแม้เจ้าอยู่ที่ไหน ข้าก็ตามจับเจ้าได้ ดังนั้นเขตแดนบิดาของเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะปล่อยเจ้าไปแล้วจะจับเจ้ามาใหม่"
        นกมูลไถจึงบอกว่า "เขตแดนบิดาของข้าอยู่ในทุ่งนาตามรอยไถ"
        นกเหยี่ยวจึงปล่อยนกน้อยตัวนี้ให้เป็นอิสระ นกน้อยพอหลุดออกมาได้ รีบบินสู่ทุ่งนาบริเวณเขตนาไถ พร้อมกับตะโกนบอกกับเหยี่ยวว่า "ถ้าเจ้าพร้อมจับก็จับข้าได้แล้ว"
        เหยี่ยวด้วยคิดว่าตัวเองมีกำลังมาก นกเล็กคงหนีไม่พ้น จึงบินลงเพื่อจะมาจิกนก นกน้อยพอเห็นเหยี่ยวบินลงมาก็มุดเข้าใต้ก้อนขี้ไถ
        นกเหยี่ยวประมาทจึงกระแทกกับก้อนขี้ไถจึงแก่ความตาย
        พระพุทธเจ้ายังเตือนสติอีกว่า "จิตของบุคคลถ้าอยู่ในเขตแดนของบิดา ทุกข์ก็จะไม่เกิด"
        โดยเขตแดนของบิดาคือ ถ้าใจของบุคคลโคจรในอารมณ์ 4 ประการจะไม่เกิดความทุกข์
        1. ใจโคจรในร่างกายตัวเอง
        2. ใจโคจรอยู่กับสภาพของเวทนา
        3. ใจโคจรอยู่กับความรู้สึกตัวเอง
        4. ใจโคจรอยู่กับสภาพธรรม